نشونِ بی نشون
گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من
درباره وبلاگ


کجاست آنکه دوباره مرا تکان بدهد؟
وچشم های خودم را به من نشان بدهد
تمام عقربه ها زنده اند و می گردند
دل من است که چیزی نمانده جان بدهد!
کجاست آنکه خودم را بگیرد از من و بعد
مرا به دست غزلهای بی کران بدهد
هنوز وقت زیادی برای ماندن هست
چه می شود که زمانه کمی زمان بدهد؟
دلم هوای رسیدن به انتها کرده.....
کجاست آنکه به من جام شوکران بدهد؟
خدای واقعی ام سالهاست گم شده است
کجاست انکه خدا را به من نشان بدهد؟

مدیر وبلاگ : نشون بی نشون
نویسندگان

روزها فکر من اینست و همه شب سخنم       که چرا غافل از احوال دل خویشتنم

**

راز دلت را مکن فاش به نامحرمان          در بر مامحرمان راز گشودن خطاست

**

رازی که بر غیر نگفتیم و نگوییم          با دوست بگوییم که او محرم راز است

**

راستی آور که شوی رستگار            راستی از تو ظفر از کردگار

**

راه مردان به خود فروشی نیست           در جهان بهتر از خموشی نیست

**

رخت بر بست ز دل شادی و هنگام و وداع         با غمت گفت که یا جای تو یا جای من است

**

رسم دو رنگی آیین ما نیست       یکرنگ باشد شب و روز من

**

رفت از بر من آنکه مرا مونس جان بود        دیگر به چه امید در این شهر توان بود

**

رفیق اهل غفلت هر که شد از کار می ماند         چو یک پا خفت، پای دگر از رفتار می ماند

**

رفیقی بایدم همدم، به شادی یار و در غم هم          وزین خویشان نامحرم مرا بیگانگی باید

**

روز سیه مرگ شود شمع مزارت     هر خار که از پای فقیری بدر آری

**

روزگار است این که گه عزت دهد گه خوار دارد     چرخ بازیگر از این بازیچه ها بسیار دارد

**

روزگاریست که در دشت جنون خانه ی ماست       عهد مجنون شد و دور دل دیوانه ی ماست

**

روزگاری شد ز چشم اعتبار افتاده ام        چون نگاه آشنا از چشم یار افتاده ام

**

روزها در حسرت فردا به سر شد ای دریغ        دیگر از عمرم همین امروز و فردا مانده است

**

روم به جای دگر دل دهم به یار دگر        هوای یار دگر دارم و دیار دگر

**

روی دیدار توام نیست، وضو از چه کنم؟         دیگر از جامه ی صد وصله رفو از چه کنم؟

**

روز هجـران و شـب فرقـت یـــار آخر شد                زدم این فال و گذشت اختر و کار آخر شد

آن همه ناز و تنعم که خــزان می‌فرمود               عــاقبــت در قــدم بــاد بهــــار آخــر شـد

**

رها نمی کـنـد ایام در کـنـار مـنـش                که داد خود بستانم به بوسه از دهنش

**

روا بـود کـه گریبان ز هـجـر پـاره کنم                دلم هوای تو کرده بگو چه چاره کنم؟

**

رفیق یک دله غمخوار ویار باید ونیست         فغان چه ها که در این روزگار باید ونیست

**

روز وشب ها شکوه میکردی ز تنهایی ومن          با تو می گفتم که عشق آخر به ما سر میزند

**

رو مسخرگی پیشه کن ومطربی آموز        تا داد خود از مهتر وکهتر بستانی

**

ریشه در دل کرده ای و خود نمی دانی هنوز      در جبـینم راز عـشـقت را نمــــی خوانی هنوز

**

رفت از بر من آنکه مرا مونس جان بود        دیگر به چه امید در این شهر توان بود

**

رفـتـی و دل ربـودی یـک شـهر مبــتــلا را       تا کی کنیم بی تو،صبری که نیست ما را

**

روزگاری شد و کس مرد ره عشق ندید        حالیا چشم جهانی نگران من و توست

**

روزها گـــر رفـت گو : رو باک نیست          تو بمان ای آنکه چون تو پاک نیست

**

روزی تو خواهی آمد از سوی مهربانی                امـــا ز مـن نبینی دیگـر به جـا نشانی        

**

راز ایــن داغ نـه در سـجده ی طولانی مـاسـت               بوسه ی اوست كه چون مهر به پیشانی ماست

**

راز خود با یار خود تا آنکه بتوانی مگوی                یار را یاری بــود از یـارٍ یـار اندیشه کــن

**

روزگاری شد ز چشم اعتبار افتاده ام        چون نگاه اشنا از چشم یار افتاده ام

**

روانه می شوم از كوی یار و می دانم        اجل نشسته براین ره به انتظار منست

**

روشنی کز روز وصلش یافتم         در شب تاریک هجران یاد باد

**

روز و شب خون جگر می خورم از درد جدایی       ناگوار است بمن زندگی ای مرگ كجایی

**

رتبه گفتار را  حیرت تلافی می کند               چاره خاموشی است شعری را که از تحسین گذشت

**

رفتی و ندیدی که چه محشر کردم               با اشک تمام کوچه را تر کردم

دیشب که سکوت خانه دق مرگم کرد               وابستگی ام رابه تو باور کردم

**

روزگاریست که در می خانه خدمت می کنم               در لباس فقر کار اهل دولت می کنم

**

رخت بر بست ز دل شادی و هنگام وداع               با غمت گفت که یا جای تو یا جای من است



ز



ز روزگار جوانی خبر چه می پرسی        چون برق آمد و چون ابر نوبهار گذشت

**

ز غفلت با تبه کاری به سر بردم جوانی را          کنون از زندگی سیرم نخواهم زندگانی را

**

ز فراق چون نلالم، من دل شکسته چون نی؟           که بسوخت بندبندم ز حرارت جدایی

**

ز کار هر که یک مشکل گشایی          به خود صد مشکل آسان کرده باشی

**

ز لب دوختن غنچه را زندگی ست           چو بشکفت زان پس پراکندگی است

**

زلف او دام است و خالش دانه ی آن دام و من          بر امید دانه ای افتاده ام در دام دوست

**

زندگانی گر کسی بی عشق خواهد من نخواهم          راستی بی عشق زندان است بر من زندگانی

**

زندگی جز نفسی نیست غنیمت شمرش          نیست امید که همواره نفس برگردد

**

زندگی کردن من مردن تدریجی بود           آنچه جان کند تنم، عمر حسابش کردم

**

زندگی هنگامه ی فریادهاست              سرگذشت درگذشت یادهاست

**

زندگی گرمی دل های به هم پیوسته ست    تا در آن دوست نباشد همه درها بسته ست

**

زندگی سوختن و ساختن است             بی جهت تجربه آموختن است

زندگی کهنه قماری بیش نیست         چه قماری که همش باختن است

**

زان لحظه که دیده بر رخت وا کردم       دل دادم و شعر عشق انشا کردم

**

ز بیم آنكه دوران شایدم از وی جدا سازد         به رویش هر نگاه من نگاه آخرین باشد

**

ز احسان می شود صاحب کرم را دولت افزون تر         بلی هر چاه را آب از کشیدن بیش می گردد

**

ز افتادگی به مسند عزت رسیده است        یوسف کند چگونه فراموش چاه را

**

ز آدمی به جهان نام نیک ماند و بس       به مهر کوش که گیتی به کس وفا نکند

**

ز آمده شادمان بباید بود      وز گذشته نکرد باید یاد





آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی
به سایت ما خوش آمدید
نام و نام خانوادگی      
آدرس ایمیل      
کلیه حقوق این وبلاگ برای نشونِ بی نشون محفوظ است
شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Mobile Traffic | سایت سوالات